پس از آن ميگويد : اى على شفاعت كن ! و سپس بعضى از مردم براى قبيله‌اى شفاعت مىنمايند ، و بعضى براى اهل بيت خودشان ، و بعضى براى دو نفر ، بر حسب مقدار عملى كه شفيع به جاى آورده است مقدار شفاعت او مختلف است ؛ و اينست مقام محمود . » و شيخ طبرسى در ذيل آيه : فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ فرموده است : وَ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ قَالَ : يَقُولُ الرَّجُلُ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ يَوْمَ الْقِيَمَةِ : أَىْ رَبِّ ! عَبْدُكَ فُلَانٌ سَقَانِى شَرْبَةً مِنْ مَآءٍ فِى الدُّنْيَا فَشَفِّعْنِى فِيهِ ! فَيَقُولُ : اذْهَبْ فَأَخْرِجْهُ مِنَ النَّارِ ! فَيَذْهَبُ فَيَتَجَسَّسُ فِى النَّارِ حَتَّى يُخْرِجَهُ مِنْهَا . وَ قَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ : إنَّ مِنْ أُمَّتِى مَنْ سَيُدْخِلُ اللهُ الْجَنَّةَ بِشَفَاعَتِهِ أَكْثَرَ مِنْ مُضَرَ « 1 » . « از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت است كه فرمود : در روز قيامت يكى از مردمان أهل بهشت ميگويد : اى پروردگار من ! بندهء تو فلان كس ، شربتى از آب در دنيا به من نوشانيده است ، شفاعت مرا دربارهء او قبول كن . خداوند ميفرمايد : برو و او را از آتش بيرون بياور ! اين مرد بهشتى ميرود و تجسّس مىكند در ميان آتش تا آنكه او را پيدا مىكند و بيرون مىآورد .

--> ( 1 ) « مجمع البيان » طبع صيدا ، مجلّد 5 ، ص 392